staj ve bir mesaj

Tüm yaz tatilimi  hasta bakma ve birine zarar verme düşüncesinden korkarak geçirdim çünkü bize ilk öğretilen şey '' önce zarar verme'' idi. 

Korktuğum gibi de oldu ilk başlarda heyecandan konuşmak, bildiğim terimsel bilgileri herkesin anlayabileceği şekilde açıklamak, kendime güvenmeden hastaya gerekli güveni vermek, panik görünmemek, iyi bir tedavi uygulayabilmek... Kendi bildiklerim, bazı hocalarımın daha önce verdikleri nasihatlar, endişelerim ; o an aklımdan geçen her şey silindi . Hastaya  neler dediğimi hatırlamıyorum ama tedavi adımlarını dikkatle hatırlıyorum; kaviteyi açarken fazla madde kaldırmamaya, kanalı eğelerken bol bol irrige etmeye, eğelerken sırasıyla eğelemeye ve tüm bunları aynadan bakarak yapmaya çalşıyorum. Canlı bir hastada ilk işlemim , hastanın nefesiyle buharlanan aynamla ilk karşılaşmam ... Unutamayacağım... Hele de ilk çinko-fosfat geçici dolgu deneyimimi...

Endodonti stajım bitti, restoratif stajım başladı ve ben ilk günden ağladım çünkü yaptığım işlem sürmesi gerekenden çok uzun sürdü. Dişe zarar vermemem lazım , hasta daha çok genç dişi perfore etmemem lazım , 26 numara mezial aproksimal ilk hastamda gelmez olaydı diyorum, asistan ablayı 3. çağırışımda aşağılayıcı bakışlar alıyorum sanki ebedi düşmanıymışım gibi attığı o nefret dolu bakışlar , maske ve siperlik ikilisiyle almaya çalıştığım nefes, kafamda geçen Allah'a ettiğim dualar ve yakarışlar... Abla en son gelişinde kaviteyi beğeniyor ve tamam doldur diyor , şükürler olsun... Dolguyu yapıp kaldırıyorum, üniti toplarken gözyaşlarımı durduramıyorum , dizlerimin bağı çözülüyor ve çok şükür perfore etmedim , diş kanala gitmedi , hastaya zarar vermedim, yanlış dişe değmedim düşünceleri ile ağlıyorum . Ben bu stajdan kalacağım sanırım düşünceleri ile tüm günümü geçiriyor eve gidince odamda biraz daha ağlıyorum , ben gerçekten diş hekimi olabilecek miyim , başarabilecek miyim? 

Öbür gün oluyor, hasta alma sırası yine bana geliyor , korku içimde derin bir yer kaplıyor ,düşünmemeye çalışıyorum.. Gelen diş yine 26 ve 27 ... Görmesi zor ama daha az derin çürükler ,başlıyorum  ve 1 saatte bitiriyorum. 

Geçen gün 2 saate 1 bir diş yapmışken, bugün 1 satte 2 diş yapmış oluyorum. Çok şükür o kadar da kötü değil sanırım yapabilirim diyor ve çıkmaya hazırlanıyorum. 

Sonra hiç beklemediğim bir şey daha oluyor , telefonumda bilinmeyen bir numara , hasta zannediyorum geri arıyorum ; hastanenin müdür yardımcısı çıkıyor ve beni odasına çağrıyor. Çok korkuyorum, diyorum herhalde biri beni şikayet etti ...

Bir sorun mu var abi, diyorum. 

Gel gel bir soluklan konuşalım, diyor abi.

CİMER yazısını görünce direkt korkuyorum. 

Şikayet mi etmiş biri abi, diyorum.

Gülüyor ve ekliyor, biri sana teşekkür mesajı yazmış verdiğin hizmet için,çok gururlandık teşekkür ederiz, dekan yardımcımız iletmemi istedi, diyor. Fotokopisini çıkarayım ailene göster, gurur duysunlar, diyor. 

Gerçekten mi abi , diyorum, gözlerim doluyor ve yüreğim rahatlıkla beraber ısınıyor. 

Abi mesajı okuyor ve elim kalbimde vücudum donakalıyor, kalbim hızlı hızlı atıyor . Kalbim mutluluktan hızlanalı çok uzun zaman geçmişti ve ben o kadar iyi hissetmiştim ki... 

Sadece bir mesaj...

Sadece bir mesaj, yıllardır eleştirdiğim ve incittiğim kendime ilaç oldu gibi geldi. Beni sadece toplasam 3 saat gören bir hasta ve de kendime güvenmediğim diş hekimi kimliğimle tanıyan hastam o güzel sözleri sarf etti. Bu beni o kadar etkiledi ki içimdeki küçük kız bile mükemmel olmak zorunda olmadığını daha iyi anladı, vicdanın daha önemli olduğunu tekrar fark etti. Benimde hata yapma payım olduğunu hatırlattı .  Omzumda biriken endişeler biraz daha azaldı. Kendimden duyduğum şüphe ve kendime addettiğim kötü sıfatlar değerini büyük bir ölçüde kaybetti.  

Daha önce de dua eden amcalar olmuştu ama kimin yazdığını öğrenemediğim bu mesaj, kendi açmadığı yaraları iyileştirdi. Umarım Allah da ona zor bir zamanında böyle ilaç gibi gelir ve yüreği hafifler, yolu açılır, iyi insanlarla karşılaşır... bana her hatırladığımda gülümseyecek bir şey bıraktığın için çok teşekkür ederim , Allah senden razı olsun ve Allah gönlüne göre versin, güzel insan...

Yaşanan bu güzel olay üzerinden de bir hafta geçti, bir anda mucizevi bir şekilde çok iyi diş yapıyor olmadım ama yaptığım her dişte bir şeyler öğrendiğimi ve geliştiğimi fark ettim. Hala bolca azarlanıyor , bazen çürüğü tamamen temizlemeden (çünkü ayırt etmek zor) asistanı çağırıyorum ama bu sefer temizlemeyi öğreniyorum ve anda kalıyorum. daha çok başlardayım , yavaş da olsa , zor da olsa öğreneceğim ve gelişeceğim İnşallah .

İnşallah vicdanım rahat olabilir ileride de ...

İnşallah başarılı ve sevilen biri olabilirim ileride de ... 

https://m.youtube.com/watch?v=Ar48yzjn1PE&list=RDAr48yzjn1PE&start_radio=1&pp=ygUPY29sZHBsYXkgc3BhcmtzoAcB