kendimi iyi ifade etmek için içimden ingilizce düşünüyorum daha doğrusu kendime daha dürüst olmak için , çok garip ama işe yarıyor. türkçe bir şekilde söyleyecek olsam ya çok acıtacak ya da başkaları da anlayacak ama ingilizce söyleyince sanki bir sitcom çekiyormuşum hissiyle beraber daha az acıtıyor .
anneme ne kadar kızsam da benimle iligili çok az şey bilse de gün sonunda yine ona sarılıyorum. sevgi gösterilerinden hoşlanmayan annem de bu duruma bir şey demiyor.
ilk hastamı aldım ve bugüne kadar olan tüm kararlarımı gözden geçiriyorum, o kadar kötü hissettiriyor ki eksik olmak . biliyorum pratiğe ihtiyacım var ama benim şansıma da hep zor dişler geliyor yapamıyorum ... yapamıyorum değil yapıyorum ama güzel olmuyor , uzun sürüyor ve ben hasta başında terliyorum . 3 yıldır yaşadığım tüm zorluklar, yaptığım tüm pratikler hasta başına geçince sıfırlanmış gibi bir his var içimde. sonra dönüp diyorum ki ilk hastalar böyle olabilir normal alışacağım, geçecek , halledeceğim, yapabilirim. inşallah yapabilirim
yapacaksın biriciğim. daima sana inanan kalbimle.
YanıtlaSil