yine buradayım.
yine kendimi daha iyi hissetme çabası ve de seçecek bir yol bulma umuduyla yazı yazıyorum. eskiden yazı yazmakta iyi olduğumu düşündüğüm için bunu hala yapmaya devam ediyorum sanırım ; bir çıkış yolu bulabilmek ve de geçmişimle yüzleşmek için. daha önceden yazdığım yazıları okuyup iyi ya da kötü de olsa ne kadar değiştiğimi (büyümek demek doğru olmaz çünkü hala gerekliliklerini karşıladığımı düşünmüyorum) anlıyorum.
son zamanlardaki benden bahsedeyim biraz, kendime olan nefretim konusunda artık eskisi kadar sert değilim . o zamanki küçük kız yapabileceğini yaptı , hayatta kalmak ve sevilmek için çabaladı. dünyadan habersiz , insanları tanımayan , diğer çocuklar gibi masum bir çocuktu. sarılmak istiyorum ona, yeğenime her sarıldığımda düşünüyorum ki ona da böyle sarılan ve seven bir halası olsa bu kadar kendinden nefret eder miydi acaba? garip bir soruydu ama öylece geldi aklıma geldi işte. şuanda da babasına sigarayı bırakması için yalvaran ben, onu kaybetmekten korkan ben, çaresizce ağlayan benin bunlar geldi aklına işte öylesine.
artık insanları biraz daha iyi tanıyorum, sınır koyma ve de tartışırken ağlamama konusunda cidden geliştim. insanlık için küçük ama benim için büyük gelişmeler bunlar. bana yapılan haksızlığı da dile getirme konusunda gelişme gösteriyorum ,çabalıyorum. artık araba sürüyorum ki bu da küçük kız için büyük bir gelişme. onun dışında şu an aklıma gelen bir başka şey de artık arkadaşlarına anlatabiliyorsun , anlatmaktan korkmuyorsun (hala yük olmaktan korkuyorsun ama onlara güveniyor ve seviyorsun) . tartıdaki numaralarla aran hala iyi değil . okuduğun bölüm cidden aileni gururlandıracak bir bölüm evet ama aklında çok fazla soru işareti var ve ne kadar zorlandığını kimse anlamıyor.
neyse asıl burada olma sebebime geleyim ,babam . aramız hiçbir zaman mükemmel olmadı ve dünyanın en iyi baba-kız ilişkisine sahip değildik. ihtiyaçlar dışında da çok fazla konuşmuyoruz çünkü sen eskiden beri böyleydin ve ortak çok düşüncemiz olmadığı için de tartışabiliyoruz. bilmiyorum baba . öfkeli miyim kızgın mı bilmiyorum ama içimde korkunç bir korku var . gidebilirsin diye . çok yakınlaşamadık belki evet , belki bende istediğin gibi bir kız olamadım ama uzaklaşma baba . hep orada olduğun gibi sessiz de olsa kal , kızdırsan da kal, kırsan da kal gitme. dün hastanede beklerken , gece nefesini duymak için kalkarken , çökmüş yanaklarını görürken içimdeki korkuyu tahmin edemezsin baba. ben bu kadar üzülürken seni sigara içerken görmek beni çıldırtıyor baba, çok kızıyorum . dün mezuniyetimde ya olmazsan düşüncesi geldi baba aklıma , nasıl hissettirdi biliyor musun , haberin var mı baba . kendini düşünmüyorsun ama beni de mi düşünmüyorsun baba , sen her dumanı çektiğinde vazgeçiyorsun baba bu hayattan , benden . gözlerimde yaş kalmadı iki gündür baba. sen yemek bile yiyemezken sigara içiyorsun baba. dün gece iyi ki araba sürmeyi öğrenmişim dedim tüm yüreğimle ama hastaneye gitmek istemezdim baba, o şekilde o korkuyla. haykırmak istiyorum suratına beni hiç mi sevmiyorsun da gözlerimin önünde eriyip gidiyorsun göz göre göre ve ben seni durduramıyorum . sigara içmeye devam ediyorsun .
yoruldum baba, hem de çok yoruldum. tamam yakınlaşamıyoruz ama uzaklaşmasak olmaz mı ? ben de değiştim , sen de değiş , vazgeçme . inadına tükürmek istiyorum . ben seni hayata döndüremem , dünyadaki tüm sigaraları yok da etsem sen istemezsen yaşatamam. tamam çok iyi değiliz biliyorum ama daha kötü olmayalım baba, yapma bunu baba. iki gündür aklımdan neler geçtiğini bilsen...evlenmeyi isteyip istemediğimden bile emin değilken kız istememde senin olmadığın düşüncesi , dişlerini yapamadan gittiğin düşüncesi ... bilemezsin baba ama bilsen de umrunda olur mu emin değilim . çünkü bugün konuştuğumuzda ,dün konuştuğumuzda bir şeyler değişmedi baba. beni sevmediğini hissediyorum baba. değiştiğimi ve iyiye gittiğimi düşünürken içimdeki dünyadan korkan kız çocuğu geri gelmeye çalışıyor baba senin sayende. odadan çıkmak istemiyor, okula gitmek istemiyor, devam etmek istemiyor baba. beni babam sevmiyorsa kim sever diyor baba... baba...babacım diyemeyeceğim baba . unutmayacağım bu korkuyu ve göz yaşlarını . her duman gördüğümde canlanacak baba. sana ne kadar kırılsam da gitme baba, çünkü sen olmadığında nasıl devam ederim bilmiyorum . aramızdaki mesafe ile yola devam edelim. gezegenler gibi aramızdaki mesafe uzaklaşsa bile yine ara ara yaklaşalım , kopmayalım.
seni çok seviyorum.
YanıtlaSil