Suçluluk

 

 

   Yılların yaşanmışlığını görüyorum yine, acıyı...

Çocukların masumluğunu ve kandırılışını görüyorum , yakıyor.

Uzaktan izleye izleye hissettiklerim suçlu buluyor beni.

İnsanlara yaklaştıkça bir şeyler daha fark ediyorum, beni kanatan . İnsanlardan ne kadar uzak o kadar iyi sanki.

İçimde yoğun bir hüsran ve suçluluk var. 

Diyorum kendime ; sen ne yaşadın ki, neden gözlerin doluyor ?

Garip. Kendimden nefret ettiğim , güzellikleri hak etmediğimi düşünen ben, diğerlerine göre garibim. Ben ; kendini başkalarını iyi hissettirmeye adamış aptal , kendimi mutlu edemediğim için çevremi etkiliyordum. 

Bu kendimden nefret etme oranımı daha da arttırırken ben, ben ...