Bugünlerde hala büyüyemediğimi fark ettim. Fiziksel bir gelişme değil bu, hala her gün enine ve boyuna genişliyorum.
Fakat zihnim öyle değil. O sanki bir yere sıkışmış, benim sorumluluklarım ve geleceğim için hiç yardımcı olmuyor. Bu sadece birincisi.
İkincisi ise ''biliyorum'' ve ''anlıyorum'' demenin ne kadar ağır olduğunu yeniden öğrendim. İnsanlar ağlarken, canları acırken, ölüm bir kulaç kadar yakınken ; sırf teselli babında ''anlıyorum, her şey düzelecek, endişelenme'' demenin ne kadar da saçma olduğunu fark ettim.
Çünkü ben o duruma düşersem ne yapacağımı bilmiyorum. Çünkü ben ve zihnim o durumda ne yapması gerektiğini anlamıyor. Anlayamıyor, sadece korkuyor, sadece endişeli...
Ve hala büyüyemediğimi fark ettim. Bu beni içten içe yıktı; kendime olan azıcık güvenim daha da sarsıldı.
Büyüyemedim çünkü hala irademe sahip çıkamadığım, vaktimi boşa harcadığım anlar oluyor.
İradesizliğimden kaybettim kendimi, hedeflerimi, düşüncelerimi, idealimdeki beni...
Maalesef daha büyüyememişim değil mi?
Çünkü yetişkinler iradelidir ,
Çünkü yetişkinler çalışkandır,
Çünkü yetişkinler severler,
Çünkü yetişkinler yargılamazlar,
Çünkü yetişkinler düşünürler,
Çünkü yetişkinler anlayışlılardır, demi?
Öylelerdir demi ?
Yorumlar
Yorum Gönder