Gözlerimi kapatmışım.
Etrafımda konuşanların sesleri, rüzgarın gücünü göstermek istercesine çıkardığı o bilindik hırıltı, radyoda kısık sesle çalan eskilere ait hoş bir müzik.
Gözlerimi kapatmışım sürükleniyorum. Öylesine bir sürüklenme bu , oldukça sıradan.
Neyse ki şanslıyım ve hayatımın endişeleri zihnimi doldurmuyor.
Bomboş bakıyorum karanlığa, bomboş hissediyorum.
Hayatın bomboş olduğuna bir kez daha şahit oluyorum o gecede.
Bir tek öbür dünya kalıcı farkındayım.
Ama yine insanoğlu işte, kapılıyorum
şeytanın vesvesesine,
nefsimin edepsizliğine,
hayatın yerli yersiz endişelerine...
Yorumlar
Yorum Gönder